Konstanty Ildefons Gałczyński - życiorys - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Konstanty Ildefons Gałczyński urodził się w Warszawie 23 stycznia 1905 roku w rodzinie drobnomieszczańskiej. Jego ojciec, również Konstanty pracował jako technik kolejowy. Matka z domu Łopuszańska była córką właściciela restauracji znanej wtedy firmy Wróbel. Młodszy o jedenaście miesięcy brat poety zmarł przedwcześnie w roku 1921. Rodzina kilkakrotnie zmieniała warszawski adres (Mazowiecka 11, Hortensji 6, Chmielna 72), by w końcu osiąść na upamiętnionej w wierszu („Ulica Towarowa”) Towarowej 54.

W 1912 roku Gałczyński rozpoczął naukę w Szkole Technicznej Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej przy ulicy Chmielnej. Jednak już w 1914 wraz z rodziną zostaje ewakuowany do Moskwy. Wiadomo, że to właśnie tam w 1915 młody poeta napisał swoje pierwsze wiersze, które niestety zaginęły. W roku następnym zaczął uczęszczać do Szkoły Komitetu Polskiego.

W 1918 powrócił do Warszawy, gdzie kontynuował naukę w gimnazjum na Wierzbnie. Tuż przed maturą zadebiutował wierszem pt. „Szturm”, opublikowanym w „Rzeczpospolitej”. Następnie Gałczyński podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim, jednak nie ukończył żadnego z dwóch kierunków: ani filologii angielskiej ani filologii klasycznej. Za to zasłynął napisaniem pracy magisterskiej o nieistniejącym poecie angielskim. Podczas studiów publikuje w „Twórczości Młodej Polski” oraz „Smoku”, ukazały się wiersze: „Tum”, „Pomysły”, „Lunatyk”, „Słowa zwycięskie”, „Opętanie”. Studia okazały się dla młodego poety czasem rozbudzania nowych fascynacji literackich (Ronsard, Malherbe, Villon, Rimbaud, Moore, Yeats, Milton, Poe, Szekspir, Rilke, Błok i in.), które miały istotny wpływ na jego późniejszą twórczość.

Rok 1926 przyniósł śmierć ojca poety. Stosunek Gałczyńskiego do ojca był dość niejednoznaczny, mówi się o kompleksie poety na jego punkcie. W tym roku autor „Strasnej zaby” rozpoczął współpracę z „Cyrulikiem Warszwskim” oraz napisał powieść „Portifion Osiełek, czyli Klub Świętokradców”. Jesienią został powołany do jednorazowej służby wojskowej w szkole podchorążych. Stamtąd jednak zostaje karnie przeniesiony do Berezy Kartuskiej, gdzie służy jako prosty żołnierz.

W roku 1928 roku, kiedy skończył swoją przygodę z wojskiem, zaczął bardziej poważnie zajmować się działalnością artystyczną. Związał się z grupą literacką Kwadryga, publikował w czasopiśmie to tej samej nazwie. Poza tym nakładem tzw. Biblioteki Kwadrygi wyszedł jego debiut książkowy „Portifion Osiełek” (1928).

W 1929 w Klubie Artystycznym w Alejach Jerozolimskich odbył się pierwszy wieczór autorski Gałczyńskiego. W maju tego roku poznał Natalię Awałow, a rok później, 1 czerwca 1930 roku w cerkwi na Pradze miał miejsce ich ślub. Zmiana sytuacji życiowej zmusiła poetę do podjęcia pracy jako urzędnik cenzury. Latem 1931 obejmuje stanowisko referenta do spraw kultury w konsulacie Generalnym RP w Berlinie. W czasie pobytu w Niemczech wiele podróżował, studiował język niemiecki i łacinę. Był to czas kształtowania się legendy o „mistrzu Konstantym”.

W 1933 roku złożył podanie o zwolnienie z pracy urzędniczej i wrócił do Warszawy. Jednak tylko po to by w już w następnym roku wyjechać do Wilna, gdzie oddawał się intensywnej pracy: współpracował z radiem, drukował swoje wiersze w prasie wileńskiej („Słowo”, „Kurier Wileński”), krakowskiej („Wróble na dachu”) oraz warszawskiej („Kurier Poranny”) Nawiązał kontakty z wileńskimi artystami, miedzy innymi z pieśniarką Hanką Ordonówną, dla której napisał sporo wierszy.

26 kwietnia 1936 r. rodzi się Kira, córka poety. W lipcu rodzina Gałczyńskich przenosi się z Wilna do podwarszawskiego Anina. W tym roku poeta również zapoczątkował ścisłą współprace z tygodnikiem „Prosto z Mostu”, którego nakładem wiosną ukazuje się tom wierszy wybranych Gałczyńskiego pt. „Utwory poetyckie”. Ścisła współpraca z „Prosto z Mostu” pomogła poecie zdobyć sobie publiczność.

W roku wybuchu II Wojny Światowej umarła matka poety. 24 sierpnia Gałczyński otrzymał kartę mobilizacyjną i został skierowany do Korpusu Ochrony Pogranicza na granicy wschodniej. Już 17 września dostał się do niewoli. Z tego okresu pochodzą wiersze „Pieśń o żołnierzach z Westerplatte” i „Sen żołnierza”. Jesienią 1941 za odmowę podpisania zgody na przeniesienie w stan cywilny i wyjazd na przymusowe roboty do Rzeszy, zostaje odesłany do karnej kompanii międzynarodowego stalagu Altengrabow pod Magdeburgiem.

Po zakończeniu wojny poeta dużo podróżował. Zwiedził Francję, Belgię i Holandię. Po pewnych wahaniach postanowił powrócić do kraju, co dokonało się 22 marca 1946 r.. Poeta wraz z rodziną zamieszkał w krakowskim Domu Literatów na Krupniczej 22. Już w kwietniu rozpoczął się okres intensywnej współpracy z "Przekrojem". Publikował w tym czasie w "Szpilkach, "Tygodniku Powszechnym" i w warszawskim "Odrodzeniu". Poeta występuje ponadto w satyrycznym teatrzyku „Siedem Kotów”. Jest to okres z jednej strony częstego niezrozumienia ze strony środowiska literackiego, z drugiej dużych sukcesów u publiczności.

W 1947 roku Gałczyński rozpoczął cykl wyjazdów autorskich, właśnie podczas tych podróży trafił do Szczecina, gdzie zgodził się zamieszkać. Przeprowadzka datowana jest na maj 1948 roku. Jednak już 3 maja poeta przeszedł zawał serca i został przewieziony do Warszawy. Tam otrzymał mieszkanie przy Alei Róż 6. Jeszcze w tym samym roku wyjeżdża do Moskwy, a w następnym do Czechosłowacji. Ma kilka wieczorów autorskich, poznaje i zaprzyjaźnia się z czeskimi poetami, m.in. z Frantiskiem Halasem.

W czerwcu 1950 r. na zjeździe literatów Adam Ważyk w programowym referacie poddał krytyce twórczość Gałczyńskiego. Z „Przekroju” zniknęły „Zielona Gęś” i „Listy z fiołkiem”, odtąd również wiersze poety ukazywały się niezwykle rzadko. W tym czasie powstał plan (niezrealizowany) przeniesienia się na stałe na Mazury, gdzie Gałczyńscy spędzali wakacje. Tam powstały najlepsze utwory ostatnich lat jego życia.

W 1951 roku na zebraniu sekcji poezji ZLP poświęconym twórczości Gałczyńskiego padają głosy w jej obronie (Jerzy Putrament), co ułatwia druk utworów poety.

W marcu 1952 poeta ma drugi zawał. W ostatnich miesiącach życia Gałczyński przygotowywał do druku wybór poezji dla PIW, który ukazał się pośmiertnie w 1954. Trzeci zawał nastąpił 6 grudnia 1953. Tym razem nie udało się uratować poety. 9 grudnia odbył się pogrzeb na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Śmierć inteligenta - analiza i interpretacja
2  Serwus, madonna - analiza i interpretacja
3  ważne pojęcia



Komentarze: Konstanty Ildefons Gałczyński - życiorys

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: